Ludowe Wojsko Polskie Lotnictwo ludowego Wojska Polskiego powstałe w roku 1943 na terenie ZSRR korzystało z ubioru do lotów wzoru radzieckiego. Piloci podczas lotu nosili: hełm lotniczy, kombinezon khaki podbity futrem i buty skórzano-filcowe lub skórzane na futrze. Natomiast ubiorem roboczym noszony na lotnisku był granatowy, szary lub zielony kombinezon nakładany na mundur oraz furażerka.
W późniejszym okresie wprowadzono własne wzory. Ubiorem specjalnym personelu latającego według Przepisów ubiorczych z 1972 roku była furażerka koloru stalowego (lub czapka futrzana w zimie), kurtka skórzana z podpinką futrzaną, bluza olimpijka, sweter i spodnie pilota, krawat, szalik, dwuczęściowy skórzany kombinezon, trzewiki pilota i rękawiczki. Ten sam dokument precyzował też ubiór specjalny dla personelu technicznego lotnisk. Ubiorem technika był: beret czarny lub czapka-pilotka technika, dwuczęściowy kombinezon technika, kurtka technika z podpinką, spodnie technika z podpinką, rękawiczki, trzewiki szeregowca (lub w zimie buty filcowo-gumowe)"Przepisy ubiorcze żołnierzy Wojska Polskiego. Tom II-B". wyd.