Po okresie pracy przy inwentaryzacji ocalałych zabytków, w 1951 roku została kustoszem Działu Rzemiosł Artystycznych. W tym samym roku, wspólnie z Juliuszem Ziomeckim, przygotowała wystawę „Rzemiosło artystyczne XV–XIX wieku”, rok później samodzielnie wystawę „Polska ceramika artystyczna 1 połowy XX wieku” oraz pionierską monografię poświęconą tej tematyce. Uczestniczyła w organizacji regionalnych placówek muzealnych na Dolnym Śląsku. W 1963 roku objęła stanowisko dyrektora Muzeum Śląskiego. Zajmowała się badaniami nad sztuką śląską. Trzy lata później uzyskała na Uniwersytecie Jagiellońskim stopień doktora, na podstawie pracy Intarsja renesansowa na Śląsku. Zreorganizowała strukturę Muzeum Śląskiego, tworząc nowe działy muzealne i reformując dotychczasowe. Na emeryturę przeszła w 1969 roku, nie zaprzestając działalności zawodowej. Między innymi wspólnie z Teresą Wolanin opracowała książkę Artystyczna kamionka bolesławiecka (1995), była redaktorką katalogu Ornamenta Silesiae 1000–2000: tysiąc lat rzemiosła artystycznego na Śląsku (2000).
Była członkiem, prezesem Oddziału Wrocławskiego Stowarzyszenia Historyków Sztuki. W 1979 roku otrzymała tytuł członka honorowego. Została odznaczona między innymi Krzyżami Kawalerskim (1966) i Komandorskim (1998) Orderu Odrodzenia Polski oraz Nagrodą Miasta Wrocławia.