Wraz ze swoim najlepszym przyjacielem, Karolem Fryczem, odnowił w latach 1913–1914 część fresków w katedrze w Sandomierzu. W pracach dekoracyjnych wykazywał skłonność do stylizowania motywów rodzimej sztuki ludowej.
Uprawiał również malarstwo sztalugowe oraz technikę witrażu. Wraz z Mehofferem i Wyspiańskim jest twórcą witraży w prezbiterium kościoła Mariackiego w Krakowie. Malował też pejzaże, portrety, kwiaty.
Był związany z ruchem artystycznym Secesji Wiedeńskiej, z którą wystawiał w 1908 roku, w szereg jej członków został przyjęty w 1910 r. W 1913 roku przystąpił do Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”. Wystawiał swoje prace w wielu miastach, w Krakowie, we Lwowie, Poznaniu, Berlinie, Paryżu, Wenecji. Jego malarstwo charakteryzowało się wyciszoną gamą kolorystyczną, upodobaniem do szczegółu i świetnym rysunkiem bryły. W przededniu I wojny światowej odniósł sukces na konkursie malarskim w Paryżu, zdobywając złoty medal za obraz Bach im walde i został przez tamtejszych krytyków uznany za najwybitniejszego malarza "Secesji Wiedeńskiej" i "Młodej Polski".