Cieciszew (1660-1701) i Góra Kalwaria (1668-1701)., nazwa Olendry przypisana w 1727 roku do wsi Zbytki, czy też wcześnie ukształtowany na Urzeczu „olęderski” krajobraz kulturowy.
Największy rozkwit kolonizacji olęderskiej przypadał na drugą połowę XVIII i początek XIX stulecia, a więc na okres rozbiorów Polski. Najstarszą, potwierdzoną dotychczas wsią z tej fali osadnictwa olęderskiego na Urzeczu jest nieistniejąca już Kępa Wołowa, leżąca niegdyś w pobliżu podwilanowskich Zawad. „Koloniści Holendrzy” zasiedlili ją już w 1772 rokuAGAD, AGWil, Sąd Patrymonialny Wilanowski, vol. 139.. Kolejna była Kępa Chabdzińska zwana później Kępą Oborską. Kontrakt, pomiędzy ówczesnym właścicielem dóbr oborskich Hieronimem Wielopolskim a przedstawicielami przyszłych kolonistów tej wsi: Korneliuszem Rindfleischem, Krystianem Krügerem i Jakubem Muhlke, zawarto na okres 40 lat w 1773 roku. Następny 6-letni kontrakt na osiedlenie się sześciu olędrów w prawobrzeżnej części Kępy Falenickiej zawarł w 1775 roku podskarbi koronny i ówczesny właściciel tych ziem, książę Adam PonińskiAGAD, ASK, sygn. 28..