przed jego likwidacją w 1786 uzyskał godność igumena. Po zamknięciu klasztoru udał się do monasteru Objawienia Pańskiego w Kijowie, którym kierował jego brat. Z jego poparciem starał się uzyskać u odpowiednich organów cerkiewnych nominację na przełożonego jednego z klasztorów, gdzie stanowisko to wakowało. W 1787 spotkał się w Korsuniu z biskupem perejasławskim Wiktorem, od dwóch lat będącym faktycznym zwierzchnikiem struktur prawosławnych w Rzeczypospolitej, i zadeklarował gotowość wyjazdu do tego kraju, by tam pokierować jednym z działających jeszcze prawosławnych klasztorów. Z powodu choroby biskupa Wiktora wyjazd ten nastąpił dopiero po dwóch latach. W 1788 Sawa (Palmowski) otrzymał od metropolity nowogrodzko-siewierskiego Hilariona zgodę na przejście do służby duszpasterskiej w innej eparchii, zaś 1 marca 1789 został mianowany przełożonym monasteru św. Mikołaja w Bielsku.
Ihumen monasteru w Bielsku Wiosną 1789 biskup perejasławski Wiktor został oskarżony o zainspirowanie, w porozumieniu z Rosją, chłopskich rozruchów na Wołyniu i Podolu.