Stopień doktora nauk humanistycznych otrzymała w 1959 roku broniąc dysertacji Pasterstwo wysokogórskie i szałaśnictwo w Tatrach, napisanej pod kierunkiem prof. dr hab. Kazimiery Zawistowicz-Adamskiej, zaś stopień doktora habilitowanego uzyskała w roku 1967 na podstawie rozprawy Stosunki gospodarczo-społeczne w tradycyjnej kulturze Karpat Północnych.
Od ukończenia studiów do roku 1994 (kiedy przeszła na emeryturę), pracowała w Katedrze Etnografii (obecnie Instytut Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Łódzkiego). Swój zawodowy kontakt z Uniwersytetem Łódzkim rozpoczęła w 1945 roku jako praktykantka w Bibliotece Uniwersyteckiej. Przeszła wszystkie szczeble kariery naukowej: od asystentury przez stanowisko adiunkta (1956) i docenta (1967). Tytuł profesora nadzwyczajnego uzyskała w 1980 roku, a profesora zwyczajnego w 1990. Pełniła na Uniwersytecie Łódzkim różne funkcje administracyjne, m.in. kierowała Katedrą Etnografii (1970–1994), była członkiem Senatu (1967–1970) oraz prodziekanem do spraw studenckich na Wydziale Filozoficzno-Historycznym (1970–1973). Wypromowała 8 doktorów, a około 150 osób uzyskało pod jej opieką naukową tytuł magistra etnografii i etnologii.