Pogrom w Kairze i Aleksandrii (1945) – pogrom ludności żydowskiej i greckiej w Kairze (stolica Egiptu) i Aleksandrii w dniach 2–3 listopada 1945 roku. Do ataku doszło w kontekście antyżydowskich rozruchów w świecie arabskim w 28. rocznicę Deklaracji Balfoura oraz narastania panarabizmu i islamizmu. Zginęło 6–10 osób, a kilkaset zostało rannych.
Tło
Społeczność żydowska w Egipcie w latach 40. XX wieku liczyła ok. 75 000 osób i żyła głównie w Kairze i Aleksandrii, dwóch największych miastach Egiptu. Rozwój syjonizmu w sąsiednim Brytyjskim Mandacie Palestyny miał niewielki wpływ na życie i postawy tej społeczności (pomiędzy 1944 a 1948 do organizacji syjonistycznych w Egipcie należało 1500 osób). Jednak arabskie organizacje nacjonalistyczne i islamistyczne oskarżały kolektywnie Żydów o bycie „piątą kolumną syjonizmu” i nawoływały do bojkotu skierowanego przeciwko nim.
W połowie października 1945 Misr el-Fatah (z arab. „Młody Egipt”) i Bractwo Muzułmańskie zaczęły nawoływać do demonstracji i strajku generalnego w związku z nadchodzącą 28. rocznicą Deklaracji Balfoura.