Od 1952 roku, w stopniu majora, był współorganizatorem i szefem sztabu 19 Dywizji Zmechanizowanej w Torzymiu. Od 1955 zastępca szefa Oddziału Operacyjnego, a od 1956 szef Oddziału Operacyjnego w Szefostwie Wojsk Pancernych w Warszawie. Następnie był szefem sztabu Szefostwa Wojsk Pancernych. W latach 1960–1962 był słuchaczem Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie. Studia ukończył z wynikiem bardzo dobrym i po powrocie do kraju został wyznaczony na stanowisko dowódcy 16 Kaszubskiej Dywizji Pancernej w Elblągu. 29 września 1966 roku na mocy uchwały Rady Państwa PRL awansowany na generała brygady. Nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL Edward Ochab. Zainicjował i kierował budową pomnika ofiar Stutthofu w Sztutowie w latach 1967–1968. Dowodzona przez niego dywizja była trzykrotnie wyróżniana w dyrektywach szkoleniowych MON. W 1968 roku został zastępcą dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego do spraw liniowych w Bydgoszczy. W okresie od czerwca do września 1975 roku był także dowódcą 20 Dywizji Pancernej w Szczecinku. W latach 1976–1986 był dyrektorem Departamentu Wojskowego w Ministerstwie Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego, a w latach 1986–1987 dyrektorem Departamentu Spraw Obronnych Ministerstwa Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej.