U roślin wieloletnich pewną rolę odgrywa również transpiracja perydermalna, której intensywność jest porównywalna z transpiracją kutykularną.
Na intensywność transpiracji wpływają czynniki będące właściwością rośliny oraz czynniki zewnętrzne. Jednym z nich jest stosunek powierzchni wewnętrznej liścia, będącej pochodną objętości przestworów międzykomórkowych do powierzchni zewnętrznej liścia. Stosunek ten wynosi u kserofitów od 17 do 30, u mezofitów 11-20, a u roślin cieniolubnych 6,8-10. Budowa liścia decyduje również o wpływających na intensywność transpiracji oporach dyfuzyjnych. Parametr ten jest wyrażany w s cm-1 i jest odwrotnością przewodnictwa dyfuzyjnego. Wyróżniany jest opór dyfuzyjny warstwy granicznej będący pochodną kształtu, wielkości i właściwości powierzchni liścia. U roślin oszczędnie gospodarujących wodą wynosi on około 1 s cm-1, a u roślin łatwo tracących wodę dochodzi do 3 s cm-1. Drugim parametrem charakterystycznym dla danej rośliny jest opór dyfuzyjny kutykuli, zależny od struktury, gęstości i grubości kutykuli. U roślin przystosowanych do suszy wynosi on około 400 s cm-1, zaś u higromorficznych 40-100 s cm-1. Rozwarcie aparatów szparkowych decyduje o oporze dyfuzyjnym szparek. Mieści się on między maksimum i minimum w zależności od tego, czy aparaty szparkowe są całkowicie otwarte czy zamknięte.