Brał udział w napaści ZSRR na Polskę 17 września 1939. W grudniu 1940 został dowódcą 3 Korpusu Zmechanizowanego. W 1941 mianowany generałem majorem. W sierpniu 1941 został dowódcą wojsk pancernych i zmotoryzowanych Frontu Zachodniego. W 1941 i 1942 ranny w walkach. Od marca do października 1942 był dowódcą 3 Korpusu Pancernego. 7 lutego 1943 został generałem porucznikiem. W styczniu 1944 został zastępcą komendanta Akademii Wojskowej Wojsk Pancernych i Zmotoryzowanych im. Stalina w Moskwie.
10 września 1944 odkomenderowany do służby w WP, został dowódcą Wojsk Pancernych i Zmotoryzowanych WP. 25 maja 1945 Prezydium KRN mianowała go generałem broni WP. 3 grudnia 1946 wrócił do ZSRR, kończąc swoją służbę w WP. W stan spoczynku przeszedł jako generał pułkownik.
Życie prywatne Mieszkał w Moskwie. Był żonaty z Kławdią Siemionowną, miał synaJ. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. III: M–S, Toruń 2010, s. 28..