Bohdan Pawłowicz (ur. 2 lutego 1899 w Warszawie, zm. 28 maja 1967 w USA) – polski pisarz, dziennikarz, korespondent wojenny, instruktor harcerski, marynarz, podróżnik, działacz polonijny. Życiorys Urodzony 2 lutego 1899 w Warszawie jako syn Kazimierza Pawłowicza herbu Przyjaciel, inżyniera ceramika, i Heleny z Jełowickich. Był wnukiem (1837–1895), nauczyciela i działacza społecznego, a także prawnukiem (1805–1879), prawnika i archiwisty. We wczesnym dzieciństwie okresowo mieszkał w Dąbrowie Górniczej (1901–1903) i w Korwinowie (1903–1907), by ostatecznie powrócić do Warszawy.
Od 1912 związany z polskim ruchem skautowym, także członek Organizacji Młodzieży Narodowej. Po maturze, w wieku 18 lat, wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. Żołnierz Legionów Polskich i Wojska Polskiego, walczył w kampanii 1920 r. w okresie wojny polsko-bolszewickiej. Debiutował w 1923 tomikiem wierszy. W kolejnych latach, do 1935, opublikował 7 powieści, wśród nich powieść dla młodzieży Franek na szerokim świecie, pierwotnie na łamach „Płomyka”, a następnie 5-krotnie wznawianą w wydaniach książkowych. Redaktor „Wychodźcy” (1931), a następnie redaktor i dyrektor rozgłośni Polskiego Radia we Lwowie (PR Lwów), Łodzi (PR Łódź, 1935–1938) i Toruniu (PRPR). W 1939 był jednym z pasażerów, m.in.