Przebudowy Najpoważniejszej ingerencji w neorenesansowy charakter budynku dokonano w latach 70. XX w. Wówczas to, na podstawie projektu artysty plastyka Henryka Sobczyka dokonano gruntownej przebudowy wnętrz, a w szczególności głównej sali operacyjnej. Podstawową zmianą było zamontowanie podwieszanego sufitu z płyt pilśniowych przy jednoczesnym obniżeniu go do wysokości 2,20 m (czyli do połowy pierwotnej wysokości sali). Dla zainstalowania tej konstrukcji konieczny był montaż stalowych dźwigarów i drewnianego masztu. Ściany pokryto trawertynem, natomiast płyty sufitu pomalowano na biało (po tym, jak przyklejono do nich ziarna pszenicy). Obmurowano i pogrubiono również filary, na których wspierał się strop. Podczas prac nad „modernizacją” wnętrza, zniszczeniu uległy oryginalne sztukaterie i lamperie.
W 1995 roku przeprowadzono prace konserwatorskie według planu Czesława Sobocińskiego, które miały na celu przywrócenie budynkowi dawnego charakteru. Wówczas to zdemontowano podwieszany sufit, wysmuklono filary oraz odtworzono część sztukaterii.