Pierwsze wersje Dla Rubensa, jak i wielu jemu współczesnych artystów, przedstawienie bogiń przed Parysem było w rzeczywistości okazją do ukazania aktu kobiecego. W dziełach Rubensa wyraźnie można zauważyć studium nagiej kobiety widocznej z każdej strony i w różnych pozycjach. Najwcześniejsze dzieło o tej tematyce znajduje się dziś w National Gallery w Londynie i datowane jest na lata 1596–1599. Postacie i kompozycja dzieła zdradzają jeszcze wpływy twórczości Caravaggia; zwłaszcza poza jaką przybrał Parys jest zbliżona do tej z dzieła włoskiego artysty pt. Powołanie świętego Mateusza. Wenus, widoczna w środku, odbiera nagrodę, a jej postać ma jeszcze płaskie kształty, tak mało charakterystyczne dla późniejszej twórczości artysty. Nad jej głową jeden z Kupidynów trzyma wieniec laurowy na znak zwycięstwa. Inny putto trzyma dwa gołębie, co prawdopodobnie odnosi się do przyrzeczenia ręki Heleny trojańskiej. Obok tyłem siedzącego Parysa, stoi Merkury, a dalej, w tle scenie przygląda się dwóch satyrów. Po lewej stronie na ziemi siedzi bóg wód i jego nimfa. Po 1605 roku powstała kolejna wersja Sądu Parysa. Na jej podstawie stworzył rok później miedzioryt, który można dziś obejrzeć w Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu.
Wersja z 1635 mały|200px|Sąd Parysa z ok.