W 1923 połączyła się z Akademią Elektrotechniczną i otrzymała nazwę Wojskowej Akademii Wojsk Inżynieryjnych i Elektrotechnicznych, a w 1925 z Akademią Artylerii w Leningradzie i na tej bazie powstała Wojskowa Akademia Techniczna, w której był Fakultet Inżynieryjny. W czasie rozbudowy przemysłu w ZSRR, na bazie przemieszczonego z Leningradu do Moskwy Fakultetu Inżynieryjnego WAT i z wykorzystaniem bazy Moskiewskiej Wyższej Oficerskiej Szkoły Inżynieryjno-Budowlanej, rozkazem Wojskowej Rady Rewolucyjnej ZSRR w dniu 21 marca 1932 r. w Moskwie utworzono Wojskową Akademię Inżynieryjną, której w 1935 r. nadano imię Waleriana Kujbyszewa. W jej skład wchodziły fakultety: inżynieryjno-dowódczy, budownictwa wojskowo-morskiego, fortyfikacji, sprzętu inżynieryjnego, geodezyjny i budownictwa przemysłowego. W 1938 otworzono fakultety: wieczorowy i zaoczny. Otwarto kursy doskonalenia oficerów i kursy przekwalifikowania oficerów rezerwy. Akademia była centrum naukowo-badawczym opracowującym: teorię inżynieryjnego zabezpieczenia boju i operacji, taktyki wojsk inżynieryjnych, konstrukcji i technologii fortyfikacji, obliczeń wytrzymałości obiektów metodą sprężystości, systemów geodezyjnych i triangulacyjnych. Rozpoczęto badanie teorii uderzenia i wybuchu. Uczeni akademii: W. K. Dmochowski, M. W. Kiełdysz, S. A. Ilasiewicz, G. G.