W 1985 roku, będąc już na emeryturze otrzymał stanowisko nauczyciela akademickiego i pracował jako kierownik zakładu Wychowania Zdrowotnego w Instytucie Kultury Fizycznej. W roku 1987 został habilitowany, otrzymał stanowisko profesora i pracował jako kierownik Zakładu Pływania na Uniwersytecie Szczecińskim. Zajmował się problemami fizjologicznych krzywizn kręgosłupa człowieka, w tym skoliozą i skutecznością jej leczenia metodą pływania korekcyjno-leczniczego. W 2001 roku zaprzestał pracy zawodowej.
Równocześnie nie tracił kontaktu ze środowiskiem byłych AK-owców. Uczestniczył we wszystkich Zjazdach Żołnierzy Kresowych i opracowywał sprawozdania z ich przebiegu; napisał swoje wspomnienia i opublikował je w książce „Wilno Ojczyzno Moja”.
Wśród uczniów szkół średnich Szczecina i wśród młodych żołnierzy szczecińskiego garnizonu prowadził „żywe lekcje historii”
W okresie aktywności zawodowej i na emeryturze pracował społecznie. Był członkiem Zarządu Okręgowego Związku Pływackiego, Głównej Komisji Rewizyjnej AZS, członkiem PTTK, wiceprzewodniczącym Towarzystwa Walki z Kalectwem, członkiem Związku Nauczycielstwa Polskiego, Związku Osadników Wojskowych na Ziemiach Odzyskanych, Polskiego Związku Filatelistów, wiceprzewodniczący koła ZBOWiD Wrocław–Leśnica.