Kominternu w Moskwie. Od poł. sierpnia 1932 r. kierował katedrą taktyki Akademii Wojskowej Mechanizacji i Motoryzacji Armii Czerwonej. W 1935 r. odszedł do rezerwy. Pracował jako wykładowca w 4 specjalnej szkole artyleryjskiej w Moskwie. W poł. listopada 1937 r. mianowano go pułkownikiem rezerwy. Krótko po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., został zmobilizowany do Armii Czerwonej. Objął funkcję dowódcy artylerii 2 Dywizji Strzeleckiej. W poł. października tego roku w rejonie Gżacka dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w różnych obozach jenieckich. W jednym z nich dowodził oddziałem roboczym. W styczniu 1944 r. zadeklarował kolaborację z Niemcami. Wstąpił do Rosyjskiej Narodowej Armii Ludowej (RONA). Od kwietnia tego roku był inspektorem artylerii w sztabie formacji, zaś od sierpnia pełniącym obowiązki dowódcy artylerii Brygady Szturmowej SS "RONA", a następnie 29 Dywizji Grenadierów SS. W październiku przeszedł pod zwierzchność szefa sztabu nowo formowanych Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji gen. Fiodora I. Truchina. Otrzymał stopień pułkownika. W styczniu 1945 r. objął funkcję inspektora uzbrojenia artyleryjskiego w oddziale artylerii sztabu Sił Zbrojnych KONR. Od marca tego roku był zastępcą szefa oddziału artylerii Sił Zbrojnych KONR.