Następnie przeszedł szlak bojowy 1 Dywizji Piechoty od Dęblina do Berlina. W maju 1944 został dowódcą samodzielnego plutonu administracyjnego dywizji (ochrony sztabu), a od 24 marca 1945 był dowódcą samodzielnej kompanii rusznic przeciwpancernych. W styczniu 1945 był dowódcą kompanii honorowej podczas pierwszej defilady w Warszawie.
Po wojnie został w listopadzie 1945 pomocnikiem szefa II oddziału sztabu 1 Dywizji Piechoty. Od czerwca 1946 przebywał na kursie oficerów sztabów wielkich jednostek w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, który ukończył w grudniu 1946 z oceną bardzo dobrą i ze stopniem majora. Po ukończeniu kursu został referentem spraw wojskowych w Gabinecie I wiceministra obrony narodowej. Od 1948 był dowódcą 2 Berlińskiego Pułku Piechoty w Legionowie w stopniu podpułkownika. W latach 1950–1951 przebywał na kursie doskonalenia dowódców przy Akademii Sztabu Generalnego WP im. gen. broni Karola Świerczewskiego. We wrześniu 1951 został dowódcą 25 Dywizji Piechoty w Siedlcach.