Jesienią 1921 roku dzięki rekomendacji prof. Tadeusza Banachiewicza mimo braku doktoratu został zaproszony przez Uniwersytet Poznański do objęcia stanowiska zastępcy profesora astronomii oraz kierownika nowo powstałego obserwatorium. 15 stycznia 1922 roku otrzymał oficjalną nominację na to stanowisko. Od tej chwili intensywnie pracował nad organizacją obserwatorium (przy wydatnej pomocy prof. Kazimierza Graffa), borykając się z całym szeregiem problemów, przede wszystkim finansowych.
W marcu 1923 roku na Uniwersytecie Jagiellońskim obronił pracę doktorską Szerokość geograficzna obserwatorium w Poznaniu (promotorem pracy był Tadeusz Banachiewicz), w 1926 roku (tamże) pracę habilitacyjną, której celem było stworzenie katalogu deklinacji 486 gwiazd. Obserwacje do tej pracy wykonywał osobiście, za pomocą koła południkowego Repsolda (znajdującego się do dziś w charakterze eksponatu muzealnego w poznańskim obserwatorium). Pracę tę miał zamiar rozszerzyć o gwiazdy nieba południowego (w oparciu o obserwacje wykonywane z Nowej Zelandii), ale nie zdążył już zrealizować swoich planów.