W 1935 przeszedł do redakcji Gońca Warszawskiego, ale już jesienią 1936 ponownie objął funkcję redaktora naczelnego Wieczoru Warszawskiego, w którym kierował również działem politycznym. Od 1938 był członkiem władz Towarzystwa Wiedzy Prasowej i redaktorem naczelnym tygodnika Kronika Polski i Świata. W swojej działalności publicystycznej i publicznej lat 30. poszukiwał porozumienia pomiędzy obozem narodowym a sanacją.
Po wybuchu II wojny światowej przez Rumunię przedostał się do Francji, gdzie był współpracownikiem Stanisława Strońskiego w Ministerstwie Informacji i Dokumentacji Rządu RP na uchodźstwie. W lutym 1940 został wiceprezesem Zarządu Sekcji Zagranicznej Związku Zawodowego Dziennikarzy RP. Po klęsce Francji w 1940 zamieszkał w Portugalii, gdzie razem z Tadeuszem Katelbachem prowadził placówkę Ministerstwa Informacji i Dokumentacji Rządu RP na uchodźstwie oraz kierował lizbońskim Komitetem Pomocy Uchodźcom Polskim w Portugalii. W październiku 1940 zrezygnował z tej funkcji i został korespondentem Polskiej Agencji Telegraficznej w Lizbonie. W marcu 1941 wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie został dyrektorem Wydziału Prasowego Polish Information Center w Nowym Jorku, w ramach którego wydawał tygodnik The Polish Reviev i miesięcznik New Europe.