W czasie wojny wykonał w sumie 200 lotów bojowych i 43 loty operacyjne.
22 lipca 1947 roku powrócił do Polski, po czym zamieszkał w Trzebini. W ramach represji okresu stalinizmu, nie mógł znaleźć zatrudnienia w lotnictwie i w 1948 roku odebrano mu licencję pilota, po czym musiał podjąć pracę w hutnictwie. Po odwilży politycznej w czerwcu 1957 roku odzyskał licencję pilota, po czym od 1 października 1957 roku podjął pracę jako pilot Zespołu Lotnictwa Sanitarnego w Zielonej Górze. 29 maja 1973 roku musiał lądować przymusowo z powodu awarii silnika samolotu Let L-200 Morava, po czym wyciągnął z wraku pasażerów. Za ten czyn został odznaczony Medalem za Ofiarność i Odwagę. W 1976 roku przeszkolił się także na śmigłowcach Mi-2. Był wieloletnim kierownikiem Zespołu Lotnictwa Sanitarnego w Zielonej Górze. 31 maja 1981 roku odszedł na emeryturę.
W 1973 roku awansował na stopień majora, a w 2000 roku – podpułkownika w stanie spoczynku.