Dopiero druga tura rokowań zakończyła się opracowaniem 17-punktowego porozumienia, ogłoszonego 23 maja 1951 roku.
Punkt pierwszy traktatu stanowił, że Naród tybetański zjednoczy się, usunie z Tybetu siły imperialistycznego agresora i powróci na łono wielkiej rodziny należącej do ojczyzny-matki: Chińskiej Republiki LudowejKrzysztof Kubiak, Tragedia Tybetu a strategia rozwojowa Chin, „Rocznik bezpieczeństwa międzynarodowego”, Wydawnictwo Naukowe Dolnośląskiej Szkoły Wyższej Edukacji TWP, Wrocław 2008, s. 95.. Prowadzenie tybetańskiej polityki zagranicznej i obronę jego terytorium pozostawiono w gestii rządu chińskiego, uprawomocniono także obecność oddziałów chińskich w Tybecie. Armia tybetańska została wcielona w szeregi ChALWClaude Arpi, Born in Sin: The Panchsheel Agreement. The Sacrifice of Tibet, Mittal Publications, Nowe Delhi 2004, s. 42.. Jednocześnie zagwarantowano Tybetowi szeroką autonomię, poszanowanie lokalnej religii i obyczajów oraz nienaruszalność dotychczasowego ustroju wewnętrznego, zwłaszcza statusu dalajlamy i panczenlamy.
Postanowienie objęło tereny, które później weszły w skład Tybetańskiego Regionu Autonomicznego. Pozostałe ziemie historycznego Tybetu były traktowane jako integralna część Chin.