Przez następne 50 lat Kościół bizantyński był podzielony na dwa obozy: „arsenitów”, na których czele stał metropolita Sardes Andronik i przyjaciel Arseniusza – Hiacynt nicejski, oraz „józefitów” – wspieranych przez rząd. Konflikt trwał nawet wówczas, gdy – na skutek żądań cesarza, by Kościół uznał zwierzchnią władzę Rzymu – Józef I był zmuszony ustąpić ze stanowiska patriarchy (1275). Cesarz zmarł w 1282 roku. Od jego następcy, cesarza Andronika II Paleologa, arsenici domagali się usunięcia ze stanowisk kościelnych tych duchownych, którzy opowiadali się za unią z Rzymem. Publiczne potępienie przez Andronika II zwolenników unii nie przyniosło zakończenia schizmy.
W 1284 roku, na synodzie w Adramyttium, obie strony sporu zdecydowały o spaleniu wszystkich pism polemicznych arsenitów i józefitów; zredagowały wspólne wyznanie wiary i przyrzekły zgodę. Ciało Arseniusza sprowadzono do Konstantynopola. Arsenici zażądali jednak ustąpienia patriarchy Grzegorza II, który początkowo był zwolennikiem unii, a gdy ten ustąpił (1289), nie chcieli podporządkować się jego następcom.
Ostatecznie schizmę zakończyło przeniesienie zwłok Arseniusza do kościoła Hagia Sophia i uznanie 14 września 1310 roku przez patriarchę Nifona I sześciu żądań arsenitów, połączone z „absolucją w imieniu Arseniusza”.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chrześcijaństwo w Bizancjum Kategoria:Historia chrześcijaństwa arseniańska