Od marca do lipca 1944 roku był szefem tzw. Besty. W powstaniu warszawskim walczył jako dowódca 2 kompanii batalionu AK „Miłosz”. W czasie walk został ranny. Po upadku powstania uciekł z kolumny jenieckiej i dalej kontynuował działalność konspiracyjną jako szef II Oddziału Komendy Obszaru Zachodniego AK.
Po wojnie Po wojnie przyjechał do Szczecina. We wrześniu 1945 roku ujawnił się przed Komisją Likwidacyjną Armii Krajowej, a następnie został zweryfikowany przez Komisję Ministerstwa Obrony Narodowej w stopniu kapitana artylerii. 11 listopada 1945 roku rozpoczął służbę w 12 Dywizji Piechoty. Został wyznaczony na stanowisko dowódcy 2 baterii w 15 samodzielnym dywizjonie artylerii przeciwpancernej. W maju 1946 roku został przeniesiony do pracy w sztabie artylerii 12 DP. W 1947 został przeniesiony na stanowisko szefa artylerii - dowódcy dywizjonu artylerii w 41 pp. 10 listopada 1949 roku został zwolniony z zawodowej służby wojskowej.
W 1950 roku został aresztowany pod zarzutem działalności w nielegalnej organizacji wojskowej kierowanej przez gen. Stanisława Tatara. Skazany na dożywotnie więzienie. W 1956 roku został zrehabilitowany.