W 1939 jako oficer rezerwy został zmobilizowany i brał udział w wojnie obronnej. We wrześniu 1939 wraz z wojskiem został ewakuowany do Rumunii i tam internowany. W 1940 uciekł z obozu jenieckiego i przedostał się do Francji, gdzie ukończył kurs inżynierski dla oficerów łączności. We Francji już w stopniu porucznika, służył w lotnictwie, organizował szkołę podchorążych łączności lotniczej. Po ewakuowaniu w 1940 z Francji do Wielkiej Brytanii, został wykładowcą elektrotechniki w szkole podchorążych i oficerów w Centrum Wyszkolenia Łączności w Szkocji. Od 1941 do końca wojny dobrowolnie opodatkował się z gaży oficerskiej na rzecz funduszu walki z okupantem w kraju. W latach 1945–1946 uczył elektrotechniki na kursach dla elektromonterów.
Po powrocie do Polski, pracował od 1947 w Państwowym Instytucie Robót Ręcznych dla Nauczycieli im. Władysława Przanowskiego, z siedzibą w Bielsku-Białej, był wykładowcą elektrotechniki.
Ligaszewski brał udział w pracach Wydziału Pomocy Naukowych Ministerstwa Oświaty oraz Komisji Doradczej Fizyki przy Państwowych Zakładach Pomocy Naukowych w Warszawie. W 1949 uzyskał patent na przyrząd pomiarowy – dialatometr. W tym czasie wykładał także na Wyższym Kursie Nauczycielskim. W latach 1949–1950 zaprojektował i zorganizował Wystawę Szkolnictwa Polskiego w Czechosłowacji.