Perfectae Caritatis (z łac. doskonała miłość) – dekret o przystosowanej odnowie życia zakonnego soboru watykańskiego II, podpisany przez papieża Pawła VI 28 października 1965 roku. Jego treść odnosi się do życia konsekrowanego. Jeden z krótszych dokumentów soboru (25 punktów), oznaczany siglem DZ, został zatwierdzony przy aprobacie biskupów 2321 głosami przy 4 przeciwnych.
Treść Sobór watykański II o zakonach i innych formach życia konsekrowanego mówił już w rozdziale 6 konstytucji Lumen gentium, który opisywał istotę życia zakonnego jako życie „konsekrowane przez profesję rad ewangelicznych”Lumen Gentium, nr 44.. Perfectae Caritatis rozszerza treść konstytucji, zajmując się „życiem i karnością instytutów, których członkowie zobowiązują się do zachowania czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, chce również zatroszczyć się o ich potrzeby, zgodnie z wymaganiami obecnych czasów.”Perfectae Caritatis, nr 1..