Goya wycenił jeden z najbardziej udanych kartonów - Parasolkę - na 500 reali (reales de vellón), a za całą serię otrzymał ich 18 000. Była to druga seria kartonów wykonana przez Goyę dla książęcej pary. Pierwsza, ukończona w 1775 roku, przedstawiała motywy związane z łowami, między innymi Polowanie na przepiórki. O ile pierwsza seria opierała się na szkicach nadwornego malarza Francisco Bayeu i silnie imitowała jego styl, druga zawierała oryginalne projekty Goi i ujawniała jego rozwijający się talent malarski.
Analiza Goya przedstawia sielankową scenkę rodzajową z udziałem hiszpańskich majos i majas - osób z niższych warstw społecznych, które charakteryzował m.in. oryginalny i kolorowy strój. Grupa młodych mężczyzn gra w karty na świeżym powietrzu. Chronią się przed słońcem w cieniu zarzuconej na gałęzie drzewa niebieskiej peleryny. Dwóch z nich z niepokojem spogląda w swoje karty - prawdopodobnie dlatego, że ich złote monety spoczywają w kapeluszu leżącego na ziemi gracza w żółtym kaftanie. Jego wspólnicy stoją za plecami graczy i dają mu znaki, przekazując jakie karty mają nieświadomi niczego przeciwnicy.