Po wojnie wracał też do malarstwa olejnego tworząc nowe kompozycje figuralno – rodzajowe (cykl – Huśtawki, Gra w karty, Drwale, Wesele Huculskie, Flisacy – kolejne wersje) oraz portrety, wśród których są zdobiące salę Senatu Politechniki Gdańskiej portrety jej trzech pierwszych Rektorów.
Od 1921 brał udział w blisko 30 zbiorowych wystawach krajowych (w Warszawie, Krakowie, Lwowie, Toruniu, Łodzi i Poznaniu). Pod koniec lat 20. wystawiał swoje prace również w Helsinkach, Sztokholmie, Brukseli, Hadze, Amsterdamie, Kopenhadze i Berlinie. Po II wojnie światowej, jako członek ZPAP uczestniczył w kilkunastu wystawach zbiorowych organizowanych głównie w Poznaniu (ostatnia w 1969 – Plastyka Poznańska 25-lecia PRL). Jego obrazy znajdują się w Muzeum Narodowym w Poznaniu i Gdańsku, w Muzeum Śląskim w Katowicach, w Muzeach Okręgowych w Bydgoszczy, Toruniu i Lesznie oraz w Galerii Królewskiej w Kopenhadze (obraz olejny Kot w oknie) i zbiorach prywatnych.
Mimo że przez wiele lat eksponował swoje prace w najbardziej renomowanych ówczesnych galeriach w kraju i za granicą, a jego twórczość była omawiana przez opiniotwórczą krytykę, pierwsza indywidualna wystawa dorobku artysty miała miejsce dopiero w 2010 roku w Gdańsku.
Pochowany na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku (rejon IX, kwatera profesorów, skarpa, grób 60).
Przypisy