Pierwszy regionalny zjazd organizacji inwalidów wojennych odbył się 7 grudnia 1918 roku.
W zaborze austriackim w Krakowie już od 1917 roku istniał Związek Inwalidów Wojennych.
Na terenie byłej Kongresówki działał Centralny Związek Inwalidów Wojennych w Warszawie. W dniach 12–17 kwietnia 1919 roku odbył się w Warszawie wspólny zjazd delegatów wyłonionych w: Związku Inwalidów Wojennych RP z Wielkopolski, Centralnym Związku Inwalidów Wojennych RP z siedzibą w Warszawie, Związku Inwalidów Wojennych z siedzibą w Krakowie, działającym na terenie zaboru austriackiego, z innych, mniejszych ugrupowań. Na zjeździe jednogłośnie postanowiono powołać jeden wspólny Związek Inwalidów Wojennych RP z siedzibą w Warszawie.
Cele związku Obrona nabytych uprawnień inwalidów wojennych i wojskowych oraz członków ich rodzin, reprezentowanie interesów inwalidów wojennych i wojskowych oraz członków Związku wobec władz państwowych, samorządowych, administracji rządowej, organizacji społecznych itp., popularyzowanie w społeczeństwie szczególnej rangi inwalidztwa wojennego i wojskowego powstałego w służbie Ojczyzny, działanie w celu zapewnienia członkom Związku społecznie uzasadnianych, zdrowych i godziwych warunków życia i egzystencji, usprawnianie różnych form opieki socjalnej i społecznej oraz rehabilitacji inwalidów.