W pierwszej połowie 1941 odbył przeszkolenie wojskowe i ukończył kurs doskonalenia oficerów rezerwy awansując na stopień młodszego lejtnanta rezerwy.
Po napadzie Niemiec na ZSRR w 1941 instytut, w którym pracował, został ewakuowany do Aszchabadu. W grudniu 1941 zmobilizowany do Armii Czerwonej i wyznaczony na dowódcę plutonu w 237 pułku piechoty 69 Dywizji Piechoty na Froncie Zachodnim. Od maja 1942 zastępca dowódcy kompanii do spraw liniowych, a następnie dowódca kompanii strzeleckiej. Brał udział w walkach w rejonie Sieniawki, 5 września 1942 ranny na froncie pod Kaługą. Po zaleczeniu ran powrócił do macierzystej jednostki na stanowisko szefa zaopatrzenia wojskowo-technicznego pułku. Brał udział w walkach w rejonie Dymitrowa, gdzie w lutym 1943 został ponownie ranny w rękę. W składzie 60 Armii wziął również udział w bitwie pod Kurskiem.