Goya wycenił jeden z najbardziej udanych kartonów – Parasolkę – na 500 reali (reales de vellón), a za całą serię otrzymał ich 18 000. Była to druga seria kartonów wykonana przez Goyę dla książęcej pary. Pierwsza, ukończona w 1775 roku przedstawiała motywy związane z łowami, między innymi Polowanie na przepiórki. O ile pierwsza seria opierała się na szkicach nadwornego malarza Francisco Bayeu i silnie imitowała jego styl, druga zawierała oryginalne projekty Goi i ujawniała jego rozwijający się talent malarski.
Analiza Powstały na podstawie tego projektu gobelin miał wisieć nad oknem książęcej jadalni, stąd jego mniejsze wymiary i rozmieszczenie postaci. Kompozycja uwzględnia perspektywę potencjalnego widza, który patrzył na wysoko zawieszony gobelin z dołu. Przedstawione na obrazie postaci siedzą na niewielkim wzniesieniu tworząc kompozycję piramidalną – układ typowy dla twórczości Antona Rafaela Mengsa, czołowego artysty epoki. Mężczyźni to hiszpańscy majos – osoby z niższych warstw społecznych, które charakteryzował m.in. oryginalny i kolorowy strój. W tej sielankowej scenie siedzący na wzgórzu mężczyzna w katalońskim stylu pije wino ze skórzanej torby (bota). Jego towarzysz w zamyśleniu spogląda przed siebie jednocześnie przygryzając rzodkiew. Przed nimi na ziemi leży rzodkiew i kawałek chleba.