Analiza Ta sielankowa scena doskonale trafiała w gusta pochodzącej z Włoch i uwielbiającej rozrywki księżnej Marii Ludwiki, która poleciła Goi przedstawić na projektach wesołe sceny ludowe. Scena rozgrywa się na obrzeżach Madrytu, nad brzegiem rzeki Manzanares. W oddali widać ledwo widoczną pustelnię San Antonio de la Florida, a po lewej zarys madryckiej Bazyliki San Francisco el Grande. Dwie pary tańczą popularne segudillas w rytm żywo przyklaskującego mężczyzny i muzyki siedzących na ziemi grajków. Ich instrumenty muzyczne to hiszpańskie bandurria i vihuela. Obok grajków tańcom przygląda się wojskowy, młoda dziewczyna i inne postaci.
Kompozycja to otwarty krąg – wydaje się, że artysta chce zaprosić widza do tańca i zabawy. Goya przedstawił stroje z niezwykła dbałością o szczegóły – mężczyźni noszą stroje dworzan, a kobiety to hiszpańskie majas – osoby z niższych warstw społecznych, które charakteryzował m.in. oryginalny i kolorowy ubiór. W ten sposób Goya miesza na swoim obrazie różne warstwy społeczne.