Diaolou poza swoją funkcją mieszkalną pełniły rolę magazynów i wież patrolowych. Grube mury, umocnione drzwi i okiennice oraz niewielkie otwory strzelnicze pozwalały na skuteczną obronę w wypadku najazdu bandytów. W środku znajdowały się klatki schodowe, a każda rodzina dysponowała jednym pomieszczeniem. Na dachach instalowano niekiedy armaty, w późniejszym okresie wyposażano także budynki w generatory prądu. Każda wieża miała swoją nazwę, pochodzącą zazwyczaj od nazwiska fundatora. Wpływy architektury zachodniej przenikające do Chin od końca XIX wieku sprawiły, że budowane wówczas diaolou są bogato zdobione kolumnami, galeriami na dachach czy kopułami.
Obecnie diaolou stanowią atrakcję turystyczną; część z nich jest wciąż zamieszkana, inne wykorzystywane są jako magazyny, kurniki czy śmietniki. W 2007 roku diaolou z regionu Kaipingu zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Zobacz też
tulou siheyuan dwór obronny
Bibliografia
Kategoria:Architektura Chin Kategoria:Fortyfikacje w Chinach