Proedros (grecki: πρόεδρος, "prezydent") to bizantyjski tytuł przyznawany wysokiej rangi urzędnikom dworskim i kościelnym od około X do XII wieku. Tytuł był również nadawany kobietom, nazywano je wówczas proedrissa (προέδρισσα).

Tytuł dworski Pierwsza wzmianka o tytule pochodzi z X wieku. Został on po raz pierwszy nadany w latach 60. X wieku przez cesarza Nicefora II Fokasa a otrzymał go Bazyli Lekapen, eunuch z tytułem parakoimōmenosa. Proedros znajdował się dość wysoko w hierarchii dworskiej, zaraz po zostē patrikia a przed magistrosem. Był to wówczas najwyższy tytuł jaki mógł otrzymać na bizantyjskim dworze mężczyzna nie pochodzący z rodziny cesarskiej. Początkowo, do połowi XI wieku nadawano go tylko eunuchom i dbano o to aby nie otrzymywało go zbyt wiele osób. Od połowy XI stulecia zaczęto go przyznawać także arystokratom i to dosyć powszechnieKazhdan Alexander, The Oxford Dictionary of Byzantium, Wydawnictwo Uniwersytetu Oxford, 1991. Posiadanie tytułu proedrosa było niezbędne aby obejmować wysokie urzędy, na przykład zostać przewodniczącym senatu (ὁ πρόεδρος τῆς συγκλήτου).