Gdy prędkość wznoszenia się powietrza zrównoważy, lub przekroczy wartość opadania szybowca, lotni, lub paralotni – powstają warunki do lotu żaglowego wzdłuż nawietrznej strony przeszkody, lub wznoszenia się nad nią do wysokości maksimum kilkuset metrów (ponad przeszkodę). Może to być bezwzględnie wysoko, jeśli wysoka jest przeszkoda. Lot żaglowy jest związany z dynamicznym opływaniem przeszkody przez wiatr, ale ten może być wzmacniany oddziaływaniem kominów termicznych, lub strumieniami termiki skalnej, dlatego poprawniejsze jest określenie – lot w prądach zboczowych.
Loty takie wymagają szczególnej uwagi pilota ze względu na burzliwość prądów zboczowych i bliskość przeszkód terenowych.
Z wykorzystaniem prądów zboczowych wiązały się początki szybownictwa, bo nie znano jeszcze możliwości lotu termicznego, ani lotu falowego. Do startu używano wówczas lin gumowych, lub spychano szybowce w dół zbocza, toteż szybownictwo rozwijało się w górach, m.in. ośrodki: Wasserkuppe, Grunau, Saint-Auban, Bezmiechowa, Ustianowa, Chełm, Górska Szkoła Szybowcowa „Żar”.
Przypisy Grzegorz Kasztura, Szkoła Szybowcowa na górze Chełm w: „Głos Ziemi Cieszyńskiej”, Nr 45/1998.
Bibliografia Sebastian Kawa: Dlaczego szybowiec lata; www.sebastiankawa.pl
Kategoria:Szybownictwo