Eksperyment ten jednak zakończył się niepowodzeniem po trzech latach w wyniku braku doświadczonych rąk do pracy oraz chaosowi w zarządzaniu.
Związki zawodowe Historia ruchów związkowych w Wielkiej Brytanii zaczęła się już w średniowiecznym systemie gildii. Związki zawodowe były przedmiotem represji władz brytyjskich do 1824 roku, kiedy to parlament uchwalił ustawę Combination Laws Repeal Act, znoszącą zakaz zrzeszania się robotników. Bojowość robotników przejawiała się w ruchu luddyzmu i była widoczna w walkach takich jak szkockie powstanie w 1820 roku, gdzie 60 tysięcy pracowników próbowało zorganizować strajk generalny. Próba ta została jednak udaremniona przez władze.
Od 1830 roku podjęto kilka prób stworzenia ógolnokrajowych związków zawodowych. Pierwszą próbą było założenie w 1834 roku przez Roberta Owena „National Consolidated Trades Union”. Bardziej trwałe związki zawodowe powstały dopiero po 1850 roku - były one lepiej zorganizowane, a w swoich postulatach mniej radykalne.
W 1860 roku założono London Trades Council, który odegrał kluczową rolę w założeniu w 1868 roku Kongresu Związków Zawodowych (TUC).