Egzekucja w Babicach – masowa egzekucja osób pochodzenia żydowskiego przeprowadzona przez okupantów niemieckich w 1942 roku. Jej ofiarą padło 110 mieszkańców getta warszawskiego, oskarżonych o nieprzestrzeganie rozmaitych rozporządzeń okupanta (w tym pewna liczba kobiet). Egzekucja najprawdopodobniej miała miejsce w podwarszawskich Starych Babicach. Historycy wskazują jej datę na 3 czerwca lub 1–2 lipca 1942.
Preludium Wiosną 1942 roku Niemcy zaostrzyli terror wobec ludności żydowskiej zgromadzonej w getcie warszawskim. W nocy z 17 na 18 kwietnia 1942 Gestapo wyprowadziło z mieszkań 52 Żydów, których następnie rozstrzelano na ulicach getta. W gronie ofiar znalazło się wielu działaczy społecznych i politycznych oraz członków ruchu oporu. Nasiliły się także represje za nieprzestrzeganie rozmaitych rozporządzeń okupanta. Owe akty terroru poprzedziły wielką akcję deportacyjną warszawskich Żydów do obozu zagłady w Treblince (rozpoczętą 22 lipca 1942), stąd historycy przyjmują zazwyczaj, że ich celem było zastraszenie mieszkańców getta oraz sparaliżowanie środowisk związanych z żydowskim ruchem oporu.