20 maja 1828 przyjął chirotonię biskupią i objął katedrę kałuską i borowską. Po trzech latach został biskupem mohylewskim i witebskim. Działał na rzecz likwidacji Kościoła unickiego na terenie swojej eparchii. Osobiście przyczynił się do przyjęcia prawosławia przez 6 tys. unitów. W 1833 otrzymał godność arcybiskupią. W 1837 przeniesiony ponownie, na katedrę riazańską. W latach 1841–1843 był kadencyjnym członkiem Świątobliwego Synodu Rządzącego. Cieszył się powszechnym szacunkiem ze strony wiernych, jak również członków innych Kościołów. W eparchii riazańskiej przeprowadził szereg remontów cerkwi, organizował również budowę nowych świątyń. W 1853 otworzył w Riazaniu szkołę dla dziewcząt z rodzin duchownych.
W 1858 odszedł w stan spoczynku i zamieszkał w monasterze św. Olgi w Lgowie, w ujeździe riazańskim, gdzie mieszkał na prawach przełożonego. Przyczyną jego rezygnacji z katedry był incydent, do jakiego doszło w czasie obiadu w jednym z żeńskich monasterów eparchii, gdy nieznany człowiek wszedł do refektarza i uderzył biskupa.