Marceli Jurkiewicz (ur. około 1735, zm. 10 czerwca 1791 w Stężycy) – polski zakonnik rzymskokatolicki, franciszkanin i kaznodzieja.
Życiorys Urodził się około roku 1735. W wieku 18 lat wstąpił do nowicjatu krakowskich franciszkanów. Zakonne studia o charakterze filozoficzno-teologicznym odbywał w Lublinie, Krakowie i Warszawie. Na przełomie lat 1756/1757 (zimą) przyjął święcenia kapłańskie, a 2 lub 3 lata później został wyznaczony na profesora filozofii w piotrkowskim studium zakonnym. W roku 1763 (lub rok później) otrzymał zakonny stopień doktora i objął stanowisko regensa poznańskiego studium zakonnego. W roku 1765 był już kaznodzieją obradującego w Poznaniu Trybunału Koronnego. Pięć lat później (wiosną 1770), dzięki wsparciu i zaproszeniu biskupa A. S. Młodziejowskiego, głosił kazania wielkopostne w kolegiacie warszawskiej, zwanej wówczas pierwszą w Królestwie kazalnicą. Wkrótce potem (13 maja) wyjechał z Warszawy do Kalisza, gdzie złożył do druku wygłaszane w stolicy kazania. We wrześniu roku 1770 kapituła prowincjonalna wyznaczyła go regensem warszawskiego studium zakonnego, a stanowisko to piastował przez 4 kolejne lata. W latach 1782–1783 był kaznodzieją obradującego w Piotrkowie Trybunalskim Trybunału Koronnego.