42-44..
Doktryna Celem doktryny ascetycznej Synaity było ujrzenie światłości boskiej, do czego miała doprowadzić specjalna praktyka. Przebywający w odosobnieniu mnisi mieli powtarzać tzw. Modlitwę Jezusową (Panie Jezu Chryste, Synu Boży, zmiłuj się nade mną grzesznikiem), wstrzymując za każdym razem, podczas odmawiania formuły, oddech. W pewnym momencie, jak twierdzili, modlącego się ogarniało uczucie niewypowiedzianej błogości i opromieniała niewysłowiona światłość, którą apostołowie ujrzeli na Górze Tabor. Grzegorz Synaita łączył doktrynę Jana Klimaka z tradycjami kontemplacyjnymi góry Athos. Będąc odnowicielem hezychazmu wpłynął na Kościół prawosławny, zwłaszcza bizantyński, bułgarski i serbski. W wyniku najazdu tureckiego i rozproszenia wyznawców tego Kościoła jego wpływy przeniknęły też za Dunaj i na Ruś. Swoją działalnością przygotował grunt dla teologii Grzegorza Palamasa.
Twórczość Twórczość literacka Grzegorza obejmuje dzieła ascetyczne, tropy i hymny (zebrane w PG 140, 1240–1336), w których poruszał między innymi zagadnienia chrystocentryzmu i Filioque. Żywot Synaity opisał jego uczeń, patriarcha Konstantynopola Kalikst I.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bizantyńscy teologowie 1204–1453 Kategoria:Święci prawosławni Kategoria:Urodzeni w XIII wieku Kategoria:Zmarli w 1346 Kategoria:Zakonnicy klasztorów góry Athos Kategoria:Bizantyńscy teolodzy prawosławni Kategoria:Hezychaści