Partia Robotnicza, Socjalistyczni Robotnicy czy Liga Komunistyczna uznają partie głównego nurtu za bezideowe.
Historia „Nieideologiczny socjalizm” Josephine Milburn w swojej publikacji „Socialism and Social Reform in Nineteenth-Century New Zealand”, dowodzi że teorie socjalistyczne były pierwotnie promowane głównie przez imigrantów z Wielkiej Brytanii, gdzie ruch robotniczy był silnie zakorzeniony. Liberalny rząd z lat 1891–1912 odrzucał co prawda socjalizm, ale wspierał związki zawodowe, walczył z posiadaczami wielkich gruntów rolnych i wprowadzał w Nowej Zelandii model zbliżony do współczesnego państwa opiekuńczegoJosephine F. Milburn, „Socialism and Social Reform in Nineteenth-Century New Zealand,” Political Science (1960), s. 62–70..
Wzrost popularności socjalizmu jako ideologii, zaczął występować na początku XX wieku, kiedy to premierem kraju był Bryce Robertson. Niektórzy historycy opisują poglądy Robertsona jako „nieideologiczny socjalizm”. Kolejni liberalni premierzy popierali interwencjonizm państwowy i wierzyli w potrzebę przyspieszenia wzrostu gospodarczego.