Drugi typ (najczęściej spotykany) składał się z trzech płatów dermy, których końce wycięte były w dwa listki i zaszyte, w celu przewleczenia sznurowadła. Listki posiadały „kieszonki” w które wkładano ściśliwy materiał (najczęściej watę drzewną), dzięki czemu regulowano fasunek do rozmiaru głowy. Wszystko to przymocowane było do metalowych pasków blachy, które z kolei sześcioma nitami mocowane były do czerepu. Ten fasunek nazywany był wersją „sześcionitową”. Podpinka taka sama jak w pierwszym typie fasunku. Jedyną różnicą było mocowanie – do czerepu.
Ostatnia odmiana, najrzadziej spotykana składała się z „czapki” z dermy ściskanej na szczycie sznurowadłem przymocowanej do metalowej obręczy, takiej samej jak w wariancie pierwszym. Podpinka mocowana była do czerepu.
W Ludowym Wojsku Polskim thumb|Żołnierze 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki w hełmach radzieckich wz. 40 w roku 1943 Hełm wz. 40 był podstawowym hełmem używanym w Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR sformowanych w roku 1943. Na hełmach w początkowym okresie malowano białą farbą orła wz. 1943.