Temat obrazu został zaczerpnięty ze starożytnych opowiadań m.in. greckiego pisarza Ksenofonta i z jego Wspomnień o Sokratesie. Dotyczy epizodu z życia Herkulesa. W pewnym jego okresie heros znalazł się na rozdrożu pomiędzy dwoma kobietami, z których każda namawiała go do podążenia za nią jej ścieżką życia. Jedna z tych ścieżek była wąska i stroma, ale prowadziła do prawdziwego szczęścia, druga – szeroka i łatwa – prowadziła do kochanków pogrążonych w miłosnych igraszkach. Kobiety nosiły imiona Cnota i Występek. Herkules wybrał drogę tej pierwszej.
Opis i interpretacje Pośrodku kompozycji Carracci przedstawił młodego, nagiego mężczyznę. Siedzi on na głazie, a trzymana przez niego maczuga pozwala zidentyfikować go z herosem Herkulesem. Jego sylwetka nawiązuje do znanych dzieł sztuki starożytnej, m.in. Mars Ludovici lub do reliefu Herkules u Hesperyd z Villi Albani. Po jego prawej stronie stoi, w niebiesko-czerwonych szatach przodem do widza, alegoria Cnoty. Przez wielu artystów była ukazywana w postaci Ateny, bogini mądrości. Spogląda na Herkulesa pokazując mu krętą ścieżkę wiodącą na szczyt. Ścieżka Cnoty ma symbolizować trudną drogę do cnotliwego życia lub według ikonografii chrześcijańskiej – do zbawienia. Na jej szczycie widać Pegaza skrzydlatego rumaka czekającego na Herkulesa by ponieść go do krainy bogów.