Ofiary zabobonu – polska powieść obyczajowa Franciszka Tuczyńskiego (1844-1890) osadzona w XVIII-wiecznym miasteczku Kiszkowo, opowiadająca o losach miejscowego zabobonu, czarownicach i sądzie kiszkowskim posiadającym wielowiekową tradycję.
Książka ukazała się w 1885 r. w Mikołowie, w wydawnictwie Karola Miarki, kolejne wydanie powieści miało miejsce w Kościanie w 1926 r. jako bezpłatny dodatek do „Gazety Polskiej”. Ostatnia edycja dzieła ukazała się w 2012 r. staraniem Gminy Kiszkowo.
Dla pisarza inspiracją do stworzenia powieści mógł być m.in. jeden z ostatnich procesów o czary w I Rzeczypospolitej, na podstawie którego dekretem sądu kiszkowskiego z 30 września 1761 r. spalono na stosie dziesięć niewinnych kobiet. Sąd kiszkowski również w 1717 r. o czary oskarżył niewinne kobiety – Jadwigę Jankowską i Jadwigę Potasznicką. Motywy sądu kiszkowskiego w swojej twórczości wykorzystał również Antoni Józef Szabrański (1802-1882), redaktor Biblioteki Warszawskiej.