1 lipca 1920 w meczu przeciwko Boston Red Sox rozegrał no-hittera.

W sezonie 1924 został po raz drugi w karierze wybrany MVP American League, przy statystykach: W–L 23–7, ERA 2,72, 158 strikeouts, a Washington Senators z bilansem 92–62 awansował do World Series; ich przeciwnikiem był New York Giants. W pierwszym meczu, w którym Senators ulegli 3–4, Johnson rozegrał 12 inningów. W piątym ponownie rozpoczął mecz, jednak Senators po raz kolejny przegrali. W siódmym meczu wszedł jako rezerwowy w 9. inningu przy stanie 3–3. W 12. inningu Muddy Ruel zdobył zwycięskiego runa i Senators wygrali World Series. Rok później zespół z Waszyngtonu ponownie awansował do World Series, jednak uległ w nich Pittsburgh Pirates 3–4.

W 1927 w okresie przygotowawczym do nowego sezonu doznał złamania nogi, w wyniku uderzenia piłką. Po zakończeniu kariery był menadżerem Senators i Cleveland Indians. W 1936 roku został członkiem Galerii Sław Baseballu. W późniejszym okresie zajmował się polityką;