1 Wzorcowy Oddział Umanski Kubańskiego Wojska Kozackiego (ros. 1-й Показательный Уманский отдел Кубанского казачьего войска) – kolaboracyjny organizm administracyjny na północnym Kubaniu podczas II wojny światowej
Po zajęciu ziem kozackich na Kubaniu na pocz. września 1942 r., Niemcy postanowili utworzyć eksperymentalny organizm administracyjny złożony z rejonu leningradzkiego i 5 okolicznych, w obrębie których żyło ok. 160 tys. ludzi. Kozacy otrzymali autonomię w sprawach kulturalnych, oświatowych i religijnych. Mieli też prawo wyboru własnego atamana. Po zlikwidowaniu kołchozów powrócili do tradycyjnych form uprawy roli. Okręg zaczął funkcjonować 1 października 1942 r. Podstawowymi strukturami administracyjnymi były stanice, na czele których stali wybieralni atamani staniczni. Wyższą strukturą były rejonie, którymi kierowali atamani rejonowi. Okręgiem rządził ataman wierchowny, którego wybór musiał być zatwierdzony przez niemieckie władze wojskowe. Jego głównym zadaniem było formowanie zbrojnych oddziałów samoobrony. Niemcy liczyli na 75 tys. ochotników kozackich. Faktycznie pod koniec 1942 r. udało się utworzyć trzy sotnie kozackie, zaś ok. 3 tys. Kozaków pozostawało w rezerwie (patrz: Kozacka grupa Wzorcowego Umanskiego Oddziału Kubańskiego Wojska Kozackiego).