przybył nad Don, gdzie zaangażował się w organizację państwowości kozackiej. Wybierano go delegatem na wszystkie wojskowe kręgi Kozaków dońskich. Pod koniec kwietnia tego roku został wybrany atamanem okręgowym Okręgu Wierchniedońskiego, dowodząc tamtejszymi wojskami kozackimi, ale zrezygnował z tej funkcji na pocz. października. Następnie objął dowództwo Grupy Północnej Wojsk Armii Dońskiej. Awansował na generała majora. Od końca marca 1919 r. pełnił funkcję szefa sztabu Wojsk Rejonu Rostowskiego. Pod koniec 1919 r. został premierem Republiki Dońskiej. Po upadku Republiki przeszedł do wojsk Białych. Pod koniec marca 1920 r. został ewakuowany z Noworosyjska do Turcji. Na emigracji zamieszkał w Królestwie SHS. Był współpracownikiem oddziału historycznego Sztabu Generalnego Armii Rosyjskiej na Uchodźstwie. Napisał liczne artykuły i prace dotyczące I wojny światowej i wojny domowej w Rosji. Zaangażował się w działalność kozackiego ruchu narodowego. Po zajęciu Jugosławii przez wojska niemieckie w kwietniu 1941 r., wszedł w skład kierownictwa Związku Wszechkozackiego w Serbii. Uczestniczył w akcji werbunkowej do Rosyjskiego Korpusu Ochronnego. Po zakończeniu wojny w 1950 r. wyjechał do Triestu, zaś w 1955 r. wyemigrował do USA.