Przed rozpoczęciem zmagań olimpijskich trenował w Narodowym Centrum Sportu Papendal w Holandii. W lipcu wziął udział w mityngu w Liège, gdzie rywalizował na nietypowym dystansie 300 metrów. Zajął wówczas trzecie miejsce, za Jonathanem Borlée i Obakengiem Ngwigwą.
Na Igrzyskach startował jako członek drużyny Niezależnych Sportowców. Sytuacja ta związana była z politycznym rozpadem terytorium Antyli Holenderskich, które posiadały własny komitet olimpijski, na pięć oddzielnych terytoriów, które swoich komitetów nie miały. W zaistniałej sytuacji MKOl zezwolił sportowcom z Bonaire, Curaçao, Saby, Sint Eustatius i Sint Maarten na udział w igrzyskach pod flagą olimpijską, choć sam Bonevacia mógł również startować jako reprezentant Holandii.
Biegacz z Antyli w swoim biegu eliminacyjnym uzyskał wynik 45,60 sekund poprawiając tym samym swój rekord życiowy, rekord Curaçao i rekord Królestwa NiderlandówRekorderm Holandii pozostał gorszy o 8 setnych sekundy wynik Arjena Vissermana z 1986 roku, jako że Bonevacia nie startował dotąd jako reprezentant Holandii.. Dało mu to 22 wynik (3 w swoim biegu, za Kirani Jamesem i Ramonem Millerem) i awans do półfinału. W kolejnej rundzie Bonevacia doznał kontuzji mięśni prawego uda już na samym początku biegu.