Nie wiemy, czy pies wychyla głowę zza skarpy, czy też zapada się i tonie w ziemi. Bozal uważa także, że Goya mógł pozostawić obraz niedokończonym.
Krytycy sztuki proponują różne interpretacje. Pies może symbolizować błahość istot żywych w porównaniu do świata, który je otacza. Możliwą interpretacją jest też wyrażenie przez Goyę przygnębienia. Inni uważają, że dzieło jest niedokończone i trudno je interpretować nie znając zamysłu malarza, a nawet jeśli było skończone, w czasie przenosin na płótno przepadły ważne elementy.
Dzieło w aktualnym stanie oznaczałoby zerwanie z konwencją malarską poprzez zaburzenie perspektywy i pejzażu. Pies jest więc przykładem wielkiej swobody w malarstwie, rzadkiej dla początków XIX wieku. Prosta przestrzeń wypełniona kolorem, na której pojawia się minimalny element skupiający uwagę. Głowa psa namalowana jest ostrymi pociągnięciami pędzla przy użyciu kontrastujących z tłem kolorów: czarnego, szarego i białego. Zwrócony ku górze wzrok psa nadaje obrazowi pionu, mimo że tło pozostaje puste. To dzieło zapowiada abstrakcję i surrealizm, które miały dopiero pojawić się w malarstwie (podobnie jak inne dzieła Goi, które wyprzedzają impresjonizm i ekspresjonizm).