Rekordzistami świata (czas 10,5 sekundy) było troje Niemców: Richard Rau, Erwin Kern i Emil Ketterer. Wszyscy trzej wystartowali w Sztokholmie, lecz Rau i Kern odpadli w biegach półfinałowych, zaś Ketterer odpadł w fazie eliminacyjnej.
W rundzie eliminacyjnej Amerykanin Donald Lippincott złamał w szesnastym biegu rekord olimpijski z czasem 10,6 sekundy. Do finału awansowali zwycięzcy biegów półfinałowych. Pięciu z nich było reprezentantami Stanów Zjednoczonych.
W biegu finałowym Howard Drew nie pojawił się na starcie, gdyż zerwał on mięsień na finiszu swojego półfinału. Finał był naznaczony wieloma falstartami — sześcioma, siedmioma lub ośmioma (w zależności od źródła). Po jednym z tych falstartów Craig i Lippincott przebiegli całe sto metrów. Jak później komentował Craig: Było siedem falstartów, z czego ja zrobiłem jeden z nich. Jeden z Amerykanów startujących w Paryżu w 1900 roku powiedział mi, że jeśli kiedykolwiek uda mi się pojechać na igrzyska i zauważę, że ktoś poruszy choćby mięśniem — ja też muszę.Don Lippincott i ja przebiegliśmy cały dystans po jednym z falstartów. Zagraniczni sędziowie byli tak niekompetentni, że bałem się przerwać bieg nawet po drugim wystrzale. Tak jak mówiłem — jeśli coś zauważę, nie mogę się cofnąć.