Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku i przydzielono go do Departamentu I Piechoty w DOK V. Był dowódcą Szkoły Podoficerów Zawodowych. Z dniem 1 czerwca 1919 roku został zweryfikowany do stopnia kapitana ze starszeństwem w korpusie oficerów piechoty. 17 maja 1922 roku odznaczono go orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, mjr Bolesław Pytel napisał m.in.:W 1923 roku pełnił służbę w Centralnej Szkole Podoficerów Zawodowych Piechoty Nr 1 w Chełmnie na stanowisku dowódcy I baonu szkolnego, pozostając oficerem nadetatowym 3 pułku piechoty Legionów. W 1924 roku pełnił służbę w 71 pułku piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. 1 grudnia 1924 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 144. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od 1 kwietnia do 1 lipca 1925 roku był odkomenderowany z 71 pp do Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na okres próby. 31 lipca 1926 roku został przeniesiony z Departamentu Piechoty MSWojsk. do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy 7 batalionu granicznego. 28 stycznia 1931 roku otrzymał przeniesienie do 62 pułku piechoty w Bydgoszczy na stanowisko kwatermistrza. W czerwcu 1935 roku został przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu.